Wiele dróg prowadzi do Stolpe. Z Birkenwerdy i Hohen Neuendorf, z Frohnau, Hohenschöpping i Henningsdorf. I wszystkie te drogi są urocze, tak samo jak spokojna, sielska wioska przed bramami dużego miasta. Tak zaczyna się 28-ego czerwca 1930 roku portret wsi w Wiadomościach Kolei Północnej.
Te linijki dzieli od powstania Stolpe jako typowej wsi położonej dookoła lub wzdłuż łąki w przybliżeniu 700 lat, w czasie których mała wioska była przejściowo związana ze znaczącymi postaciami historii.
Około pół wieku przed pierwszą wzmianką o Stolpe w dokumencie w 1355 roku istniał już wznie-siony z kamieni polnych w tradycyjnym dla Marchii Brandenburskiej sposobie budowania kościół. Przez prawie trzysta lat los wsi jest  ściśle związany od 1350 roku z rodziną Hoppenrade i jej po-siadłością rycerską. Jednak wojna trzydziestoletnia także tutaj domagała się haraczu i wymazała z pamięci ród Hoppenradów. Część posiadłości przechodzi w 1648 roku w ręce władcy kraju, Wielkiego Księcia Elektora.

Podarował on dobro w 1654 roku swojej małżonce, Luizie Henriecie z Oranien, która zatroszczyła się o to, aby zrujnowany przez podział spadku, zadłużenie i wojnę majątek znowu ożył. Na jej polecenie wybudowano między innymi mleczarnię według modelu holenderskiego oraz browar.
Po kilku właścicielach posiadłość kupił w 1759 roku za 67 000 talarów Friedrich Wilhelm von Pannwitz, co okazało się dla majątku, do którego należały rwnież Schönfließ i Glienicke, błogosławieństwem. Uczynił on ze Stolpe wzorcowe gospodarstwo z cegielnią, stawem Teerofen, hodowlą zwierząt rasowych, pielęgnacją lasu oraz uprawą ziemniaków i koniczyny.
W roku 1806 Napoleon zakwaterował się w posiadłości rycerskiej Stolpe i oblegał stąd twierdzę Spandau.

W 1822 roku do kościoła zostaje dobudowana wieża. Na jej szczycie, nad miedzianym dachem o barokowych łukach, znajdują się gwiazda, kula i korona Prus.
Majątek przejmuje w spadku w 1825 roku rodzina Veltheim.
Na początku ubiegłego stulecia Berlińska Centrala Terenowa nabywa tutaj 745 hektarów lasu. Powstaje osiedle Frohnau. W 1929 roku zostaje skolonizowanych kolejne 20 hektarów lasu - dziósiejsza południowa część Stolpe.

W 1937 roku rodzina Veltheim sprzedaje dobro miastu Berlin. Od tej pory posiadłość należała do dóbr miejskich Berlina. W NRD przekształcono majątek w mienie państwowe, które staje się po 1990 roku ponownie własnością stolicy. W roku 1991 dobro państwowe zostaje zamknięte.

Po II Wojnie Światowej Stolpe należy do francuskiego sektora Berlina. Dopiero przez wymianę terenów w grudniu 1948 roku zostaje ono włączone do sektora radzieckiego. Dla następnych lat charakterystyczne jest życie w strefie przygranicznej. Dostęp jest dla mieszkańców zagrodzony. Ulega to zmianie dopiero wtedy, kiedy w 1990 roku zostaje otwarta granica i demontuje się umocnienia graniczne. Idylliczna wieś staje się ponownie Đ tak jak zostało to już opisane w 1930 roku w Wiadomościach Kolei Północnej - ulubionym miejscem spędzania weekendów dla zestresowanych mieszkańców metropolii.
Od połowy lat 90-tych ubiegłego stulecia w życiu Stolpe dominuje sport. Budując pole golfowe "Stolper Heide" oraz park do jazdy konnej, stworzono jak najlepsze warunki do uprawiania tych sportów.

24-ego marca 2002 roku obywatele Stolpe zdecydowali się w wyborach na przyłączenie się do mia-sta Hohen Neuendorf i potwierdzili tym samym wcześniejszą decyzję przedstawicieli gminy Stolpe. Uroczyste podpisanie umowy o włączeniu na posiedzeniu Rady Miejskiej Hohen Neuendorf
28-ego marca 2002 roku uczyniło tę decyzję urzędową. Stolpe jest od wybor—w samorządowych 26-ego października 2003 roku dzielnicą Hohen Neuendorf.


Prehistoryczne znalezisko
Interesujące odkrycie wywołało na początku zeszłego wieku poruszenie wśród naukowców: kości ludzkiego szkieletu w urnie, która została wyprodukowana około lat 800-1000 przed Chrystusem. Do tego czasu w starożytności nie sięgają niestety zapiski historiografów w naszym regionie, tak więc musimy się dzisiaj zadowolić lekturą krótkiego artykułu w "Briesetal-Boten" z 20-ego kwietnia 1926 roku. Być może czytelnik tej strony wie, gdzie wspomniane ludzkie szczątki znalazły swoje ostatnie miejsce spoczynku.

Podczas budowy nowych domów, którą realizowało przedsiębiorstwo wodociągowe z Pankow w pobliżu Stolpe i Henningsdorf przy dużej drodze żeglownej Berlin - Szczecin, dokonano w czasie wykopów bardzo ciekawego odkrycia. Generalnie tamtejsza okolica stała się dla archeologów w znacznym stopniu bogata w prehistoryczne znaleziska. Kiedy budowano w 1911 roku przedsię-biorstwo wodociągowe w Pankow, zostały znalezione liczne kości, jeszcze dość dobrze zachowane, które należą - co można udowodnić - do przedpotopowych zwierząt. Możliwe, że obecne znale-zisko jest jeszcze bardziej interesujące. Chodzi o urnę, którą już w zamierzchłych czasach zakopano w ziemi. Wstępne badania kilku archeologów, którym została ona poddana w celu sprawdzenia, wykazały wiek mniej więcej 2700-2900 lat. Została ona wyprodukowana około lat 800-1000 przed Chrystusem. Znaleziono ją niezbyt głęboko, metr pod ziemią, i wykopano w dość dobrym stanie.

Jej forma wskazuje na bardzo wysoko rozwiniętą kulturę. Urna została zrobiona z gliny, posiada  szeroką, krótką szyjkę i miękko zaokrąglony brzuch, który przechodzi w stożkowatą podstawę. Godna podziwu jest w tym znalezisku perfekcyjna praca, którą wykonano przecież bardzo dawno temu. Doskonałe zaokrąglenia i bezbłędne wykonanie są głównymi częściami składowymi urny. Jej ogólny zarys nie uległ jeszcze do dzisiejszego dnia zmianie, jest raczej zbliżony do kilku obecnych form. W ziemi i między śmieciami, które wypełniały naczynie, znajdowały się liczne odłamki kości, a także ząb, szczególnie dobrze zachowany. Lekarz, któremu przedłożono te pozostałości do ekspertyzy, stwierdził, że należały one bezsprzecznie do ludzkiego szkieletu.

Ta wartościowa pozostałość z zamierzchłych czasów, którą otrzymaliśmy po prawie trzech tysiąc-leciach od naszych przodków, jest tymczasowo starannie przechowywana przez kierownictwo przedsiębiorstwa wodociągowego. Ma być ona przekazana Krajowemu Instytutowi Geologicznemu w celu dokładniejszego zbadania i zajmie później miejsce w muzeum.